Ród I Herbu Godziemba. Rusinowscy z Rusinowa powiat Radziejów Kujawy

Rusinowscy herbu Godziemba, pochodzą z Rusinowa w powiecie Radziejowskim i są jednego pochodzenia z Wolskimi herbu Godziemba, piszącymi się także z Rusinowa, i prawdopodobnie z Sosnkowskimi. W XVI w. otrzymali od króla nadanie dóbr w starostwie inowrocławskim, w tym wsi Mątwy. Kasztelan gnieźnieński 1557 - Stanisław Rusinowski, dowódca lisowczyków, walczył pomagając cesarzowi przeciw zbuntowanym Czechom i Węgrom, poległ pod Chocimiem 1621 (Urus.).

Wszyscy Rusinowscy mylnie podany w Herbarzu Urusa jako należący do herbu Łabędź należeli w rzeczywistości do rodziny Godziembów.

Ród III Herbu Trąba. Rusinowscy z ?

Rusinowscy herbu Trąba.

Na podstawie "Poczet Szlachty Galicyjskiej"

Niestety brak przekazów historycznych, na podstawie których można określić historię rodu.

Ród. IV Rusinowscy z Rusinowa nieistniejaca wieś pod Świerczyna Wielkopolska

 Małgorzata Krystyna Frąckiewicz Słownik nazwisk łomżan (XV-XIX w.)

Ród V. Rusinowscy z Rusinowa powiat Kwidzyń Pomorze

 Małgorzata Krystyna Frąckiewicz Słownik nazwisk łomżan (XV-XIX w.)

Ród VI. Rusinowscy z Rusinowo (wczeniej Rusinów) powiat Inowrocław

 "W r. 1381 pisał się Jakusz z Rusinowa, później Rusinowscy; z tych posiadał tu Erazm ok. r. 1560 2 łany kmiece i 5 zagrodników. " Nadgoplańskie Towarzystwo Historyczne Historia Kruszwicy, Kujaw i Wielkopolski

Ród. VII. Von Rutze (Russe, Rusche, Reutz, Ritze i podobnie) pochodzący ze wsi Rutze/ Russee koło Kilonii w Holsztynie zalozyciele Rusinowa powiat Sławno Pomorze Zachodnie

Ród II Herbu Łabądź. Rusinowscy z Rusinowa powiat Opoczno Malopolska / powiat Przysucha Mazowsze

Rusinowscy herbu Łabędź vel Dunin-Rusinowski, Rusianowski, rzekomo wymarły ród z małopolski którego gniazdem jest wieś Rusinowo w powiecie opoczyńskim, której właścicielami byli w latach 1508-1569. W powiatach zwoleńskim, radomskim i lipskim stwierdzono jeszcze inną rodzinę Rusinowskich o nieznanym pochodzeniu.

 "Na początku IV wieku właścicielką Rusinowa była Anna ze Smogorzowa, wdowa po Warcisławie z Gotardowic, kasztelanie żarnowskim, która w 1411 roku miała ustąpić połowę zaniku w Smogorzowie oraz połowę wsi Smogorzów, Rusinów i Zawada, Stanisławowi z Daleszewa. W 1450 roku połowę Rusinowa nabył za 600 grzywien od Mikołaja Pieczonki Durin z Krajowa i Strawczyna, także drugą połowę za 800 grzywien od Stanisława. Od tego czasu Duninowie posiadający Rusinów poczęli nazywać się "z Rusinowa", a potem "Rusinowscy". Takim też nazwiskiem (Rusinowscy) posługiwali się czterej synowie Krystyna - Jan, Dunin, Mikołaj i Andrzej. W 1518 roku podzielili oni pomiędzy siebie dobra rusinowskie. Po Mikołaju pozostali synowie: Sebastian, Piotr i Jan. Od 15.. roku wieś ta należała do Sebastiana Rusinowskiego, Posiadała ona 7 łanów kmieci,1 łan opustoszały i 7 zagrodników. Po Rusinowskich dziedziczyli Rusinów Petrykowscy, Zwolscy, Wąsowiczowie (także z rodu Duninów), Czermihscy - na skutek małżeństwa z Marianną z Krasickich Czermińską, właścicielką Przysuchy, Rusinowa i Janikowa - posiadaczem dóbr rusinowskich stał się Jan Dembiński." - "Gmina Rusinow -Etymologia nazwy" S. Abramczyk www.rusinow.pl

"Z Łabędziów wywodzili się słynni rycerze, jak choćby Mszczuj II ze Skrzynna, dworzanin królowej Zofii, który ponoć pokonał i uśmiercił Ulricha von Jungingena w bitwie pod Grunwaldem, ale też mniej świetlane postaci, jak Barbara Rusinowska. Była to jedna ze słynniejszych rozbójniczek, stojąca na czele konnej bandy, która przez po nad 20 lat siała postrach w okolicy. Stracono ją w 1505 r. w Radomiu w czasie obrad sejmu (tego samego, na którym uchwalono konstytucję Nihil Novi)."

"Barbara Rusinowska herbu Łabędź (ur. ???, zm. w 1505 r. w Radomiu) – postać historyczna, kobieta-zbójnik, grasująca na przełomie XV i XVI wieku na ziemi kieleckiej i radomskiej. Barbara Rusinowska Łabędź Rodzina Rusinowscy Data i miejsce śmierci 1505 Radom Barbara Rusinowska pochodziła z okolic Przysuchy. Według jednej z wersji zbójectwem zaczęła się parać po śmierci swego ojca, Macieja, zamordowanego za to, że stanął w obronie katowanego chłopa. Według innej – zaczynała od kradzieży koni. Nazwana łotrzycą jezdną Barbara przez 20 lat na czele konnej bandy napadała na podróżujących kupców, ale także na okoliczne wsie. Nosiła się po męsku, u boku nosiła miecz. Ponoć wybudowała zamek, zwany "Orlim Gniazdem", w którym więziła przeciwników. Jej towarzysze śpiewali następującą piosenkę: Nasz pani Rusinowska, już barwiczki na lica nie kładzie, Ale zawsze, tak jak drzewiej, z mieczem, w kurcie, w butach z ostrogami, po męsku nam przewodzi. Jej banda miała dokonać nieudanego napadu na Słupię. Ostrzeżeni mieszkańcy zorganizowali obronę, podczas której ujęli kilku członków bandy. W nocy jednak ich kompani przepiłowali kraty, zabili strażnika i – uwolniwszy więźniów – uszli w góry. Jakiś czas potem wśród mieszkańców miasteczka pojawiła się wieść, że Rusinowska, w męskim stroju, modli się przed ołtarzem świętokrzyskiego klasztoru. Nim jednak mieszkańcy dotarli na miejsce, ostrzeżona przywódczyni zbójników zdołała uciec. Barbara Rusinowska została ujęta najprawdopodobniej w wyniku zdrady karczmarza lub jednego z kompanów. Sądzono ją podczas sejmu w Radomiu w 1505 roku. Została skazana i stracona przez powieszenie w męskim stroju i z mieczem. Postać rozbójniczki została przywołana w dramacie pt. Barbara Rusinowska czyli Zbójcy Gór Święto-Krzyzkich autorstwa Aleksandra Ładnowskiego." Barbara Rusinowska - Wikiwand